باز اين چه شورش است که در خلق عالم است  

باز   اين  چه  نوحه و چه عزا و چه ماتم است

باز  اين  چه  رستخيز  عظيم  است  کز زمين  

بى   نفخ  صور  خاسته  تا  عرش  اعظم است

اين   صبح   تيره   باز   دميد   از   کجا  کزو  

کار   جهان  و  خلق  جهان  جمله  در هم است

گويا     طلوع   مي   کند   از   مغرب   آفتاب  

کاشوب     در    تمامى    ذرات    عالم   است

گر    خوانمش    قيامت    دنيا    بعيد   نيست  

اين   رستخيز   عام   که   نامش  محرم  است

در    بارگاه   قدس   که   جاى   ملال   نيست  

سرهاى   قدسيان   همه  بر  زانوى  غم  است

جن   و   ملک   بر   آدميان   نوحه  مي  کنند  

گويا     عزاى    اشرف    اولاد    آدم    است

خورشيد    آسمان    و   زمين   نور   مشرقين  

پرورده     ى    کنار    رسول    خدا    حسين

...کشتى   شکست   خورده   ى   طوفان   کربلا  

در     خاک   و   خون   طپيده   ميدان   کربلا

...از     آب     هم    مضايقه    کردند    کوفيان  

خوش     داشتند     حرمت     مهمان    کربلا

کاش   آن  زمان  سرادق  گردون  نگون  شدى  

وين    خرگه   بلند   ستون   بي   ستون  شدى

کاش   آن  زمان  ز  آه  جهان  سوز  اهل  بيت  

يک  شعله  ى  برق  خرمن گردون دون شدى

کاش   آن  زمان  که  اين  حرکت  کرد  آسمان  

سيماب    وار   گوى  زمين  بي  سکون  شدى

کاش   آن  زمان  که پيکر او شد درون خاک  

جان   جهانيان   همه   از   تن  برون  شدى

کاش   آن  زمان  که  کشتى  آل نبى شکست  

عالم    تمام    غرقه    درياى   خون   شدى...