اين  آسمان  صدق  و  درو  اختر  صفاست؟  

يا    روضه   ى  مقدس  فرزند  مصطفاست؟

اين   داغ  سينه  ى  اسدالله  و فاطمه است؟

يا   باغ  ميوه  ى  دل  زهرا  و  مرتضاست؟

اى   ديده،   خوابگاه   حسين  عليست  اين؟ 

يا   منزل   معالى   و  معموره  ى  علاست؟

اى  جسم،  خاک  شو،  که  بيابان  محنتست

وى   چشم  آب  ريز، که صحراى کربلاست

سرها  برين  بساط،  مگر  کعبه  ى  دلست؟

رخها   بر  آستانه،  مگر  قبله  ى  دعاست؟

اى    بر   کنار   و   دوش  نبى  بوده  منزلت

قنديل   قبه   ى   فلکى   خاک  اين  هواست

تو     شمع    خاندان   رسولى   به   راستى

پيش   تو  همچو  شمع  بسوزد درون رواست

هر   سال  تازه  مي شود اين درد سينه سوز  

سوزى   که کم نگردد و دردى که بي دواست

اى   تشنه   ى   فرات،   يکى   ديده   بازکن 

کز   آب  ديده  بر  سر  قبر  تو  دجله  هاست..

اوحدي مراغه ايي